به وسيلهء ظلم ، آزمايش شوند » پس اگر ظلم كنند ، دوران حكومتشان پايان يابد ، براى آنكه : « اگر به ستمكار مهلت داده شود ، انتقام از وى هرگز فراموش نمىشود ، و خداوند بر سر راهش ، در كمين اوست » و در اين وقت است كه : « روز عدالت بر ظالم ، سخت‌تر از روز ستم بر مظلوم است » و از دستورهاى هميشگى على بن ابيطالب بود : « بايد بر ظالم سخت بگيريد » و « جلو ستمگر احمق را بگيريد » ! . آرى ! در قلب امام عاطفه انسانى به آن مقدار بود كه ضامن پايدارى وى در نبرد به‌خاطر حق و بر ضد باطل ، مىشد . او هنگامى كه بر پيكارى تصميم مىگرفت ، مىگفت : « . . . به‌خاطر آنكه سرزمين‌ها را اصلاح و آباد كنيم و بندگان مظلوم خدا ، آسايش يابند » و آنگاه كه به جنگ نزديك مىشد ، مىفرمود : « به‌خدا سوگند ! داد مظلوم را از ستمكار بستانم و دماغ ظالم را به‌خاك بمالم ، و اگر چه او را خوش نيايد ، او را به‌سوى سرچشمه حق و عدالت بكشانم » و يا اين جمله را بر زبان مىآورد : « بايد از ستم باز ايستاد و داد مردم را داد و از تباهى و فساد در روى زمين پرهيز كرد » و او در قلب نبرد سهمگين ، وقتى ديد كه يارانش اندك و دشمنانش بسيارند بر وضع خود و مردم نگريست و گفت : « من سست و ناتوان نگشتم و ترسى به‌خود راه ندادم . من باطل را تا آن اندازه از هم مىدرم كه حق را از درونش بيرون بياورم ! » . از جنگ بر ضد ظلم خوددارى نمىكرد ولو آنكه شهادت خود را در مقابل ديدگانش مجسم مىيافت و اگر همهء قوم عرب بر ضد وى جمع مىشدند و مردم سراسر زمين هم آنها را يارى و پشتيبانى مىكردند و پستىها و بلندىهاى دره‌ها و بيابان‌ها را پر مىساختند ، او هرگز ترس و هراسى به‌خود راه نمىداد .